In het vroege werk van Frédéric Fortanier (1949) is een duidelijke voorkeur voor het lineair schilderen waarneembaar. Niet verwonderlijk voor een kunstenaar die, als kind reeds geboeid door kleur en tekenstift, voor een grafische loopbaan heeft gekozen voordat hij zich geheel aan de schilderkunst ging wijden. Zijn artistieke ontwikkeling zoals deze ongeveer 25 jaar geleden tot volle ontplooiing begon te komen, toont ons een inventief artiest die de grenzen van zijn technisch vernuft opzoekt. Met dit verworven medium dicht hij zijn oeuvre. Daarbij mijdt hij het experiment niet. Verrassend, veranderend. In vroege werken bediende hij zich van de kwetsbare aquareltechniek om uiteindelijk toch zijn voorkeur te vinden in acryl en gouache schilderijen. Daarin ontgint hij geleidelijk de ruimte die hij nodig heeft voor wat hem wezenlijk boeit: het grote gebaar waarin grote dingen in het leven kristalliseren. Groot zijn zijn bloemen en bloemmotieven, vaak in series opgezet, groot zijn zeegezichten. Maar groot ook de kleine dingen die hij voor ons waarneemt zoals in de enkele treffende afbeeldingen van menselijke figuren die wij van hem kennen. Wordt soms de zichtbare werkelijkheid voor een schilderij gehanteerd, morgen legt hij de abstractie van een zeegezicht neer in een ruisende kleurcompositie. Techniek blijft altijd de belangrijke voorwaarde voor zijn overdracht. Nooit speelt mode van de dag een rol in zijn oeuvre, de enige gebondenheid die ons treft is de gebondenheid aan zijn eigen vrijheid. Wanneer wij het werk van Frédéric Fortanier van de afgelopen 25 jaar aan ons oog laten voorbijtrekken dan is dat te ervaren als een wandeling heuvelopwaarts. Een mooie tocht waarbij hij zo nu en dan ongewisse zijpaden betreedt of opgewekt uit een doodlopend weggetje terugkeert, maar nooit het zicht verliest op de schoonheid die hem telkens en op zo verschillende wijze aanraakt. Werken bevinden zich in diverse privé-en bedrijfscollecties in Nederland en in het buitenland o.a. Frankrijk en Zwitserland.